เมื่อเธอไม่ยิ้ม ความงามอยู่ในเงา

Wenn sie nicht lächelt — dann ist sie einfach perfekt. 🤫\nKein Lächeln? Kein Problem! In München würde man das als \“Fehler im Farb-Algorithm\” abtun — aber hier? Das ist Kunst!\nIhr Schweigen hat mehr Gewicht als ein Selfie mit Filter und drei Katzen auf dem Sofa. Die Kamera hat sich ergeben — stattdessen hat sie nur den Raum zwischen Schatten gemalt.\nMein Vater lehrte Code. Meine Mutter lehrte Tinte. Und jetzt? Wir alle schauen… und verstehen nichts. Was bleibt? Ihr Schweigen. Ihr Kommentar: Ihr habt’s gesehen? Oder nur gefühlt? 评论区开战啦!

Hindi niya sinisigaw ang ngiti… pero dito nangyari ang magic! Sa ilalim ng kanyang mata? May mundo na walang camera pero may soul.

Si mama ang nagturo sa akin ng ink — hindi sa Photoshop kundi sa pagtigil.

Ang beauty ay hindi sa pose… kundi sa pagkakasalimuot ng takip na walang pangalan.

Kaya’t tanungin ko: Sino ba talaga ang mas maganda — yung sumisigaw o yung tahimik na nagsasabi ng lahat?

Comment section: Kaya mo bang makita ang kanyang silensya? 😌

Вона не посміхала — і це було красивіше

Коли вона не посміхала — ми всі думали, що вона звичайна. Але ні! Це було як у Форту-Карпенку: без сміху — але з глибиною.

Сьогодні в Києві ми вчилися: щоб не позувати красу — але ловити тишнину.

Та коли вона зробила один сміх?.. Весь світ змінився.

Вам також хочеться побачити цей кадр? Коментарний поле для старту! 📸

เธอไม่ยิ้ม? เธอแค่หายใจ…แล้วโลกหยุดหมุน! 🌬

ฉันเคยถ่ายรูปแม่กับพ่อที่เชียงใหม่ — พ่อสอนโค้ด ส่วนแม่สอนหมึก! แล้วทำไมใครๆถึงคิดว่า “ความงามต้องยิ้ม”? ฮะ! เธอไม่ได้แสดงตัวตนบนกล้อง… เธอแสดงมันในเงาของลม!

ตอนนี้ฉันอยู่คอนโดเล็กๆในกรุงเทพฯ กินชานามากับลูกค้าคนละแว่น… และรู้แล้วว่า “การถ่ายภาพที่ดีที่สุดคือการไม่มีใครเห็น” 😌

你们咋看? คอมเมนต์เลย! #MyLightroomDiary จัดให้มีชีวิตนะครับ 🏓