روشن کی خاموش

เธอเดินในแสง…แต่ไม่เห็นตัวเอง 🤔

ฉันเข้าใจนะ — คุณไม่ได้ถ่ายรูปเพื่อให้คนมาชม คุณถ่ายแค่ “ความเงียบ” ที่มันดูเหมือนว่าเธอหายไป…

เคยเห็นผู้หญิงคนหนึ่งยืนอยู่กลางห้องมื้อคืน ไม่มีกระจก ไม่มีฟิลเตอร์ แค่ผ้าไหมสีเทา กับแสงยามเช้าที่เล็ดลอดผ่านช่องว่าง

เธอไม่ได้ต้องการให้ใครมอง เธอก็แค่อยาก “อยู่กับตัวเอง” แบบที่แม้แต่น้ำตาจะละลายไปด้วยความสงบ

คุณเคยรู้สึกแบบนี้ไหม? ถ้าเคย — คอมเมนต์มาเลย! 😌✨

Elle ne sourit pas… et pourtant, tout Paris s’arrête.

On a cherché la beauté dans les reflets… mais non ! Elle n’est pas là pour être vue.

C’est une photograph qui respire — pas un selfie.

Ses jambes ne sont pas ‘engineered’ pour le désir : elles sont tissées de silence.

Vous avez déjà vu une femme qui se regarde sans miroir ?

Non… elle se souvient de la lumière.

Et si vous étiez seul à Montmartre à 3h du matin… vous comprendriez pourquoi elle ne rit jamais.

C’est pas du contenu payant. C’est de l’art sacré. Comment ça vous fait sentir ? 🌿

مشي بضوء لكنها ما تشوف صورتها؟

يا جماعة، هذي الصورة مو للفت نظرات الرجال… دي حكاية قلبها! ما في مرايات، ولا حتى مرآة حمام، بس فيها ظلّ ونور وصمت… كأنها رقصت على رمال مكة وهي تغني سورة الصمت!

اللي يفهم إنها ما تصور نفسها… هي بس بتُصوّر العالم من غير ما يشوفها.

إحنا نعرف؟ متى شعرت إنك كنتِ وحدك تحت الضوء والظل؟

#LightAndSoul… تعليقك يهمني 🌅