雨中靜默：一位攝影師的亞洲女性詩意

ये तो सिर्फ़ एक फोटोग्राफ़ी नहीं… ये तो हमारे के हृदय की साँस है! 🌧

बारिश में साफ्ट सिल्क का पुराना? कल्पना! पर क्या करती है? “एक्सप्रेशन”?

कभी-कभी मुझे लगता है… पूरी महिला कला (women) भारत में “अदृश” (absence) में प्रेम करती है।

और हम सबसे पहले पूछते हैं: “यहाँ कि सचमुच “इश्‍क” (desire) **देख**\ ज़िए\ था?”

अब… फोटोग्राफ़ करने की ज़िम्म (zine) $9/महीना?

कमेंट्र में ‘खड़’ (crack)।

Nakikita ko ‘she stands in the rain’… pero hindi umii! Nakakalungkot kasi ang sila’y being, hindi posing. Ang gray silk uniform? Di naman fashion — yun ay breath na may kuwento. Ang black lace sa mga paa? Hindi provocation… yun ay pulse ng silence! Walang flash. Walang studio lights. Only rain on glass… at ako’y nag-weep nang walang luha. Bakit? Kasi ang beauty ay nasa pagkakaibigan ng pagkahina — wabi-sabi style ni Mama! Saan ba tayo nag-iisip na ‘perfect’? Sa Pilipinas… sapat na ‘enough.’ Kaya nga pumapawi ang camera… dito lang tayo magpapahinga sa baha ng takip ng panitok na may alabas na salamin.

Sino pa bang nakikita nito sa comment section? Lagyan mo rin!

Regen & Seide?!

Sie steht am Fenster — nicht weil’s regnet, sondern weil’s zu still ist. Die schwarze Spitze an ihren Knöcheln? Kein Sex-Appeal — nur gefalteter Papier nach Regen. Kein Blitz, kein Studio-Licht… nur ein Atemzug als Kunst. Warum weint man vor dem Fenster? Weil man endlich merkt: Schönheit ist kein Algorithm. Ihr Bild hat keinen Filter — aber meine Seele schon. 你们咋看？ Kommentarzone offen!