Nakakalungkot ‘yan no? Ang light ay umiiyak… pero si Cheryl? Wala nang shout—puro whisper lang sa likod ng lace at bato! Nandito ko sa Quiapo nung mamatay yung Lola… kumuha ng camera na parang prayer book na wala nang flash. Hindi model—kundi memory na may hugot ng hangin at dugo sa kanyang mga larawan.

Bakit ba tayo nag-aantay para makita ang pagtatapos ng tides? Saan ka babalik kapag ang silence ay sasabihin?

Sabi nila: ‘Art as sanctuary.’ Pero ako? Nakakatawa ‘to… kasi ang beauty ay di nakikipaglaban sa algorithm—it’s just crying softly while wearing lace. 😭📸

Bakit ang white tee? Kung sino ba ang nag-iisip na may black stockings? 😅 Kathryn ay hindi lang modelo—siya’y living haiku sa gitna ng gabi! Ang kanyang t-shirt? Parang hiwalay na liwan sa puso ng kultura… at ang mga stockin? Parang nagsasalita ng mga kaluluwa ni Lolo Jose! 🎭 Saan ba nakuha ‘yan? Sa likod ng bahay ni Nanay na retired teacher—nagpapakita lang sa video call tuwing umaga! Walang likes… walang followers… pero may soul. Kaya nga pano ba’t magiging famous kung wala kang drama? Ang tanong: ‘Ano bang kahulugan ng beauty kung walang nakikikita?’ — comment section na lang kayo… magpa-alam!

Ang Bella ay hindi lang model… siya’y living archive ng pamilya nating lola! Nung bumalik ko ang photoseries niya sa funeral niyang naglalarawan ng ‘grief & light’— naiiyak ako sa kanyang lingerie na parang sinulat ng mga nanay na Jesuit sa Quiapo.

Nakita ko siyang nag-iisip sa isang frame na may shadow ratio na parang iPhone 15 Pro… pero yung film grain? Parang sinegundo ng lola noong 1987.

Kaya nga ba’t ang beauty ay rebellion? O bale-wala lang ‘digital curation’ na may puso’t galing? Kung ikaw ang nag-scan sa mobile device mo… bakit ka pa rin nakikipag-usap kay Bella?

Comment section: ‘Sino ang tumatawa dito?’